رابطه خوب با نوجوانان

۷ تکنیک رابطه خوب با نوجوانان

ایجاد رابطه خوب با نوجوانان هوشیاری و زیرکی والدین را می‌طلبد. اگر می‌خواهید نزدیک‌ترین فرد به فرزند نوجوان‌تان باشید و رابطه خوبی با او داشته باشید به مطالبی که در ادامه مطرح می‌کنم توجه کنید. در این بخش ۷ روش برای ایجاد رابطه خوب با نوجوانان معرفی می‌کنم که مطمئنم این روش‌ها برای‌تان مفید خواهد بود و با به‌کارگیری آنها می‌توانید ارتباط مؤثرتری با فرزندتان برقرار کنید.

۱. اگر می‌خواهید نوجوانان حرف‌تان را بفهمند، باید درک‌شان کنید

یکی از مشکلات نوجوانان ذهنیت منفی‌‌ آنها در ارتباط با بزرگ‌سالان است. آنها تصور می‌کنند که همیشه با آنها سر جنگ دارید؛ بنابراین در برخورد با بزرگسالان اغلب در حالت تدافعی هستند و در ذهن‌شان پیش‌داوری منفی‌ای وجود دارد که می‌گوید: «بی‌فایده است، آنها تو را درک نمی‌کنند، آنها حرفت را نمی‌پذیرند و در آخر هم از دستت ناراحت می‌شوند.»

اگر می‌خواهید نوجوانان حرف‌تان را بفهمند، باید درک‌شان کنید

اگر می‌خواهید به فرزندتان کمک کنید که از این پیش‌داوری منفی دست بردارد هنگام صحبت با او از جملاتی مثل «درکت می‌کنم» بیشتر استفاده کنید. مجبور نیستید که درباره‌ی هرچیزی با آنها موافق باشید اما می‌توانید درک‌شان کنید. استفاده از این عبارت به نوجوان‌تان کمک می‌کند تا بین «درک کردن» و «موافق بودن» فرق بگذارد و به شما نیز کمک‌ می‌کند تا به ایده‌ها، افکار و احساسات فرزندتان احترام بگذارید. اگر فرزندتان کاری مخالف میل شما انجام داد و برای‌تان سخت بود به او بگویید که درکش می‌کنید، به او بفهمانید احساسی را که نسبت به آن عمل دارد درک می‌کنید اما با کار او موافق نیستید.

۲. درخواست‌ از نوجوان‌تان را در قالب سؤال مطرح کنید

اگر می‌خواهید فرزندتان را نسبت به انجام کاری متقاعد کنید به‌جای دستور دادن، خواسته‌تان را به‌صورت سؤالی مطرح کنید. مثلا: «نسبت به انجام این کار چه حسی داری؟» خیلی بهتر از این است که بگویید «باید این کار را انجام بدی.» یا «درباره‌ کلاس‌های فوق‌برنامه‌ی بعد از مدرسه نظرت چیه؟» خیلی بهتر از گفتن این است که «باید کلاس‌های فوق‌برنامه رو بگذرونی.» و یا «چه احساسی داری از اینکه نمره‌ی کمی توی ریاضی گرفتی؟» خیلی بهتر از این است به او یادآوری کنید که هزینه‌های تحصیلش را به‌سختی می‌پردازید.

سؤالات گزینه‌های بهتری را در اختیار نوجوانان قرار می‌دهد. سؤال‌ پرسیدن یکی از بهترین راه‌هایی است که مسئولیت‌‌پذیری را به فرزندتان یاد می‌دهد. اگر سؤال‌ پرسیدن برای‌تان سخت است، آنچه را می‌خواهید بگویید، بنویسید و سپس آنها را به شکل سؤالی ویرایش کنید. حواس‌تان به لحن سؤال پرسیدن هم باشد چون خیلی روی جوابی که قرار است بگیرید تأثیر می‌گذارد.

۳. به رفتار خوب نوجوانان پاداش بدهید تا رابطه شما بهتر شود

برای رفتار با نوجوانان پاداش را فراموش نکنید. پاداش، نتیجه‌ی بهتری از تنبیه دارد و باعث می‌شود نوجوانان احساس بهتری نسبت به خودشان داشته باشند. وقتی ما از دست فرزندمان بابت انجام ندادن تکالیفش ناراحت هستیم تنبیه جواب نمی‌دهد. اتفاقا فرزندتان به خاطر پیش‌داوری منفی‌ای که دارد منتظر همین تنبیه از طرف شماست. پس دست نگه دارید. بیشتر روی نقاط قوتش تمرکز کنید و به او پاداش بدهید. به جای اینکه فرزندتان را به‌خاطر گرفتن نمره‌ی کم در ریاضی سرزنش کنید یا اجازه ندهید با دوستانش بیرون برود، به‌خاطر کارهای خوبی که انجام می‌دهد به او پاداش بدهید.

به رفتار خوب نوجوانان پاداش بدهید تا رابطه شما بهتر شود

وقتی حرف از پاداش به میان می‌آید بیشترِ والدین فکر می‌کنند منظور فقط پول و هدیه است. اما در حقیقت همان زمانی که برای فرزندتان صرف می‌کنید مانند پختن غذای مورد علاقه‌‌اش، بیان کلمات محبت‌آمیز در برخورد با او و حتی در آغوش‌ گرفتنش هم پاداش است. البته اگر وضع مالی‌تان خوب است، بد نیست دست‌ به جیب هم بشوید!

۴. در پاسخ به درخواست های نوجوانان سخت‌گیر نباشید

یکی از پرتکرار‌ترین شکایت‌های نوجوانان «نه گفتن» همیشگی پدر و مادرهاست. اگر شما به هر درخواست نوجوان‌تان «نه» بگویید، در واقع بین خودتان و او دیوار بلندی می‌کشید و او را از خود دور می‌کنید. مطمئن باشید اجابت بسیاری از خواسته‌های فرزندتان مشکلی را بوجود نمی‌آورد. مثلا اگر نوجوان شما می‌خواهد کفش جدیدی بخرد به او بگویید با او موافقید چون دیگر وقتش رسیده بود که کفش نو داشته باشد.

اگر نوجوان شما درخواستی دارد که شما با انجامش زیاد موافق نیستید، به او بگویید که نیاز دارید در موردش فکر کنید. البته اگر درباره‌ درخواست فرزندتان نگران هستید دلواپسی‌هایتان را رو در رو با او در میان بگذارید. اما اگر به انجام کاری رضایت می‌دهید مطمئن شوید که موافقت شما شرطی نیست. چنانچه در مواجهه با درخواست نوجوان‌تان بگویید: «اجازه داری انجامش بدی به شرط اینکه …» این عبارت مثل این است که بگویید: « بله،…اما نه.» این‌گونه اجازه‌ دادن‌ها نه برای شما و نه برای فرزندتان نتایج خوشایندی به همراه ندارد.

۵. «لطفا» و «متشکرم» وِرد زبان‌تان باشد تا رابطه خوبی با نوجوانان داشته باشید

اگر انتظار دارید رفتار فرزندتان با شما محترمانه باشد باید متقابلا احترامش را حفظ کنید. بچه‌ها با طرز برخورد خوب شما به موفقیت‌های چشمگیری در جامعه می‌رسند. بهتر است دوستان، معلم‌ها و دیگر بزرگ‌سالانی که با نوجوان شما در ارتباط هستند مؤدب باشند. به این منظور باید پیش از دوره‌ی نوجوانی به فرزندتان در دوست‌یابی کمک‌ کنید.

«لطفا» و «متشکرم» وِرد زبان‌تان باشد تا رابطه خوبی با نوجوانان داشته باشید

اگر دوست دارید فرزندتان با بزرگ‌سالان به درستی و با شخصیت برخورد کتد، در برخورد با نوجوانان از کلمات «لطفا» و «متشکرم» زیاد استفاده کنید. وقتی بابت کمکی که به شما می‌کند از او تشکر کنید، به او یاد می‌دهید که قدرشناس باشد و محترمانه با شما و دیگران رفتار کند. حواس‌تان باشد برای ایجاد رابطه خوب با نوجوانان به زبان محترمانه‌ با آنها ارتباط برقرار کنید.

۶. نوجوان‌تان را تشویق کنید تا رابطه شما تقویت شود

نوجوان‌تان را تشویق کنید از رسیدن به هدفش دست نکشد و راه دیگری را برای رسیدن به هدف امتحان کند. به او یاد بدهید ممکن است شما به عنوان پدر و مادرش راه‌حل را ندانید، اما مطمئنا می‌دانید که تسلیم شدن به این معنی است که هیچ‌وقت راه‌حل را پیدا نخواهد کرد. از موفقیت‌های قهرمانان محبوبش تعریف کنید و به او یادآوری کنید که شجاعت به معنی انجام دادن کارهای خطرناک و احمقانه نیست، بلکه به معنی مصر بودن درباره‌ی آن چیزی است که به آن باور دارد، حتی اگر انتخاب نشود، برنده نشود یا مجبور بشود بیشتر از دیگران کار کند.

به فرزندتان یاد بدهید که نتیجه مهم نیست، همین که وظیفه‌‌اش را به نحو احسن انجام بدهد عالی است. به او بیاموزید که به انجام تکالیفش در طول سال توجه کنند نه به نمره‌های نهایی آخر سال. به او یادآوری کنید که بعد از اتفاقی ناخوشایند چیزی از دست نداده‌ است، بلکه تجربه‌اش بیشتر شده، عاقل‌تر شده‌ و بیشتر از قبل می‌داند. به او کمک کنید تا «تسلیم شدن» را از فرهنگ لغتش حذف کند.

۷. عشق‌تان را ابراز کنید تا یک رابطه خوب با نوجوانان داشته باشید

«عشق همه‌ی آن چیزی است که نیاز داریم.» خیلی از پدر و مادرها می‌گویند: «خُب معلومه ما بچه‌هامون رو دوست داریم.» اما فراموش می‌کنند که شنیدن مکرر «دوستت دارم» معجزه می‌کند. همه‌ی ما به احساس عشق نیاز داریم. اما متأسفانه بعضی از والدین به این دلیل که خودشان هیچ‌وقت از والدین‌شان محبت دریافت نکرده‌اند خجالت می‌کشند عشق‌ و علاقه‌ی خود را به نوجوان‌شان ابراز کنند.

 

یکی از روش های ایجاد رابطه خوب با نوجوانان در آغوش گرفتن آنهاست

دوست‌ داشته شدن، اعتماد به نفس‌ نوجوانان را در روابط‌ و زندگی‌‌ بالا می‌برد. پس سعی کنید دفعات ابراز عشق به فرزندتان را افزایش بدهید. معمولا ابراز محبت در دوره‌ی نوجوانی کاهش می‌یابد، کمتر آنها را در آغوش می‌گیریم و فراموش می‌کنیم که هنوز هم مثل دوران کودکی‌شان به آغوش ما نیاز دارند. هر از گاهی نوجوان‌تان را به آغوش بکشید و به او اطمینان بدهید که او را دوست دارید. برای ایجاد رابطه خوب با نوجوانان عبارت‌های زیر مؤثرند: بهت افتخار می‌کنم؛ خیلی دوستت دارم؛ تو هدیه‌ی خدا به منی.

قبل از اینکه به رختخواب بروید از خود بپرسید آیا امروز فرزندتان را از محبت سیراب کردید. اگر جواب‌تان منفی است هنوز هم دیر نشده‌ است. حتی اگر به رختخوابش رفته سراغ او بروید. او را نوازش کنید و ببوسید تا فرزندتان شبی پرمحبت و خوابی آرام را تجربه کند.

 

شما برای ایجاد رابطه خوب با نوجوان خود از چه شیوه‌ای استفاده می‌کنید؟ حتما اگر نظر یا تجربه‌ای در این زمینه دارید زیر همین پست با والدین دیگر به اشتراک بگذارید.

تکنیک‌های-هفتگانه-تربیت-کودکان

۷ تکنیک تربیت کودکان

تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان از اساسی ترین اصول تربیت فرزندان است. متخصصان پژوهشی بر روی ۲۰۰۰ پدر و مادر با فرزندانی ۲ تا ۱۱ ساله انجام دادند و موفق شدند به تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان دست پیدا کنند. تفاوت‌های بچه‌ها در واکنش به راهکارهای تربیتی باعث می‌شود والدین روش‌های تربیتی متفاوتی داشته باشند. اما اگر شما هم می‌خواهید فرزندانی با شخصیت تربیت کنید، همراه ما باشید تا با تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان آشنا شوید.

۱. ثبات، کلید اصلی تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان است

هر پدر و مادری روش و راهکارهای تربیتی خود را دارند. اما مهمترین اصل که در تمام الگوهای تربیتی به آن اشاره شده است، ثبات در روش تربیت کودکان است. در واقع بهتر است که نقش پدر و مادر و مربیان در به کارگیری راهکارهای تربیتی و اهداف آنها مشخص بوده و از روش‌های معینی بهره ببرند. با این کار آنان توانسته‌اند اصلی ترین تکنیک از تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان را رعایت کنند.

ثبات یکی از اصول اساسی در تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان است

تغییر و بی‌ثباتی برای کودکان گیج‌کننده است. به‌طوری‌ که سعی می‌کنند با کارهای مختلف به آزمایش میزان حد و مرزی که هریک از بزرگ‌سالان برای‌شان تعیین می‌کنند بپردازند. آنها با این کار درمی‌یابند که والدین یا مربی تا کجا روی نظرات و اصول تربیتی‌شان محکم می‌ایستند و تغییر عقیده نمی‌دهند. در حوزه تربیت رعایت ثبات در اصول از آن جهت بسیار مهم است که قابلیت پیش‌بینی را فراهم می‌کند. وقتی والدین اصول مشخص و ثابتی در راهکارهای تربیتی خود دارند، واکنش‌ها و نتایج امور مختلف از سوی آنها مشخص‌تر خواهد بود و بچه‌ها متوجه می‌شوند که مادر و پدرشان در برابر مسائل مختلف چه واکنش‌هایی بروز می‌دهند. از این رو آنها می‌توانند رفتار مناسبی را از خود نشان دهند.

۲. یافتن علت و ریشه‌ی رفتارها از تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان است

وقتی کودک شما اسباب بازی یا شیشه شیر را روی زمین پرتاب می‌کند، بهتر است علاوه بر واکنشی که برای چنین کاری در نظر دارید و جزء اصول تربیتی‌تان به‌شمار می‌آید، علت و ریشه‌ی رفتار کودک را نیز دریابید. دلیل واکنش‌های کودکان بسیار مهم است. در این مثال، علت را مشخص کنید. پرتاب شیشه شیر روی زمین به علت بند آمدن سرشیشه بوده یا کودک‌تان تمایلی به خوردن شیر ندارد.

ریشه یابی یکی از اصول در تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان است

تشخیص تمایز و تفاوت واکنش‌ها با شناخت دلایل و ریشه‌ی واکنش‌ها مشخص می‌شود. اگر علت رفتار کودک را بدانید با شیوه‌ی متفاوتی با او گفت‌وگو خواهید کرد و نتایج متفاوتی نیز دستگیرتان می‌شود. شاید علت چنین واکنشی ریشه در عصبانیت او از موضوع دیگری داشته باشد. سپس با شناخت درست مشکل و علت رفتار، والدین می‌توانند کودک را هدایت و موضوع را به شکلی صحیح بررسی کنند.

۳. از ورود به نبرد قدرت بپرهیزید

برای رعایت تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان ، در بحث با کودکان باید بسیار دقیق عمل کنید. اگر وارد بحثی چالشی با فرزند خود بشوید درست نیست که قافیه را ببازید و تسلیم بشوید. پس حواس‌تان باشد که در درجه‌ی اول لازم نیست درباره‌ی همه‌ی موضوعات چالش و بحث داشته باشید و تنها روی موضوعات مهمی که مثلا به حفظ امنیت کودک مربوط هستند، تأکید داشته باشید و از کنار مسائل بی‌اهمیت دیگر بگذرید و وارد چالش و درگیری با کودک نشوید.

اگر برای‌تان مقدور است، ضمن تعیین مرزهای معقول و قوانین پذیرفتنی، گزینه‌های مختلف را به‌عنوان اصول و قواعد لازم‌الاجرا به فرزندتان پیشنهاد کنید و کمی دست او را باز بگذارید. اگر اهمیت موضوعی بسیار جدی و حیاتی است کوتاه نیایید و به «فقط همین یک بار» تن ندهید. اگر کوتاه بیایید و از اصول تربیتی‌تان عدول کنید، هر بار دیگری که موضوعی مشابه پیش آید، فرزندتان می‌داند که مانند دفعات قبل کوتاه خواهید آمد.

۴. رفتارهای خوب را تشویق و بر آنها تأکید کنید

اگر رفتارهای کودک خطر و آسیبی برایش ایجاد نمی‌کند و مثبت تلقی می‌شود استراتژی تربیتی مؤثر برای آن، تشویق کودک در قالب رفتارهایی مانند در آغوش کشیدن، پارک بردن یا هر واکنش تشویقی دیگر است. مثلا وقتی کودک کار خوبی انجام می‌دهد با عبارت «بزن قدِش» او را تشویق و حمایت کنید و در مقابل، رفتارهای نامناسب و بد او را نادیده بگیرید. شاید انجام این استراتژی در عمل دشوارتر از حرف و کلام باشد اما به‌واسطه آن فرزندان‌تان متوجه می‌شوند که کارهای خوب‌شان همراه با تشویق و ستایش خواهد بود ولی کارهای بد تشویق و واکنش مثبتی به همراه نخواهند داشت. این یکی دیگر از تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان است.

یک حرکت بسیار جالب برای تشویق کودکان به هنگام عملکرد خوب

۵. خونسردی خود را حفظ کنید

گاهی‌ اوقات کودکان از عصبانی شدن بزرگ‌ترها لذت می‌برند و برای‌شان جالب است که والدین از کوره در بروند. فرزندان چنین واکنشی را یک پیروزی برای خود تلقی می‌کنند. پس همیشه آرامش خود را حفظ کنید و خونسرد باشید و اگر لازم است چند دقیقه به وضعیت پیش‌آمده فکر کنید و قبل از هر گونه واکنشی تصمیم درست را بگیرید. وقتی بزرگ‌ترها دچار احساسات می‌شوند یا عصبانی و برآشفته هستند، معمولا کودکان از موقعیت سوءِاستفاده می‌کنند. به‌عنوان والدین و مربی نباید اجازه بدهید که چنین موقعیتی پیش آید.

خونسردی یکی از اصول در تکنیک‌های هفتگانه تربیت کودکان است

اگر آشفته و عصبانی می‌شوید، از تجربه‌های خود درس بگیرید و خود را آرام و خون‌سرد نگه دارید. بدانید که چنین آشفتگی و عصبانیتی باز هم پیش خواهد آمد، پس راهی برای کنترل خود بیابید و یا به مشاور مراجعه نمایید. زیرا حفظ خون‌سردی و ایجاد وقفه برای تفکر و تصمیم گیری درست، به کودک‌تان الگوی رفتاری درست را نشان می‌دهد. حفظ خون‌سردی مهارت بسیار مهمی است که باید یاد بگیرید و به فرزندتان نیز بیاموزید.

۶. یکسان بودن راهکارهای تربیتی مهم است

اگر شخص دیگری از کودک‌تان نگهداری می‌کند، باید مطمئن بشوید که اصول و راهکارهای تربیتی یکسانی را به‌کار می‌گیرد. اگر با رویکرد تربیتی خاصی مشکل دارید و با آن موافق نیستید (مثل تنبیه بدنی) حتما درباره‌ی آن با مربی و شخصی که از کودک مراقبت می‌کند، صحبت کنید. بیشتر والدین متوجه هستند که به‌کارگیری راهکارها و اصول تربیتی یکسان بسیار مؤثرند. هماهنگی اصول تربیتی در رابطه با کودکان، سبب افزایش اعتماد به نفس کودکان و واکنش‌های بهتر آنها به روش‌های تربیتی مشابه از سوی والدین و مربیان است.

۷. درباره‌ روش‌های تربیت فرزند آگاهی کسب کنید

راهکارهای تربیتی و روش‌های فرزندپروری متفاوت است. هر چقدر آگاهی شما از نظریه‌های تربیتی مختلف، بیشتر باشد آگاه‌تر خواهید بود و کنترل و نظارت بهتری بر اوضاع خواهید داشت. شما بهتر خواهید دانست که چه موقع، چه واکنشی نسبت به موقعیت‌های پیش‌آمده داشته باشید. برای به‌کارگیری شیوه‌های مختلف تربیتی باید هر کدام را به‌خوبی بشناسید و روشی را انتخاب کنید که با اصول فرزندپروری شما و فرهنگ خانواده‌تان هماهنگی دارد.

 

شما برای تربیت کودکان خود از چه شیوه هایی استفاده می‌کنید؟ حتما اگر نظر یا تجربه‌ای در این زمینه دارید زیر همین پست با والدین دیگر به اشتراک بگذارید.

نقش پدر در تربیت فرزند

نقش پدر در تربیت فرزند همانند نقش مادر بسیار مهم است. مادر بیشتر نیازهای اولیه مثل تغذیه‌ فرزندان را تأمین می‌کنند. درحالی‌که نقش پدر در تربیت فرزند بیشتر مکمل نقش مادر است. پدران معمولا کارهایی مانند خواباندن کودک، بازی با کودک، بیرون بردن کودک و همکاری در کارهای منزل را انجام می‌دهند. براساس تحقیقات بخش روانشناسی دانشگاه کمبریج، کودکان برای بازی‌کردن بیشتر سمت پدرشان می‌روند و در موقع استرس و ناراحتی به مادرشان پناه می‌برند.

تأثیر نقش پدر در تربیت و رشد کودکان

در دوران نوجوانی، بچه‌ها بیشتر به همسالان خود نگاه می‌کنند و می‌خواهند شبیه آنها باشند؛ اما اگر از آنها بپرسید می‌خواهند در آینده چگونه فردی باشند، والدین خود را درنظر می‌گیرند. هنگامی‌که بچه‌ها خودشان والد می‌شوند، برای بایدها و نبایدهای زندگی‌شان به والدین‌ خود نگاه می‌کنند. از این رو نقش پدر در تربیت کودکان تأثیر بسیار زیادی در افزایش عزت‌ نفس فرزندان و رشد شخصیت آنها دارد. برای نمونه با بررسی زندگی افراد برجسته‌ی علمی می‌بینیم که پدران آنها نفوذ زیادی در فرزندان‌شان داشته‌اند.

نقش پدر در تربیت فرزندان همانند نقش مادر بسیار مهم است

تاثیر روابط پدر و مادر روی فرزندان

هرچقدر روابط بین پدر و مادر بهتر باشد، به همان اندازه کودکان بیشتر رفتارهای عاطفی و کارهای مشترک را می‌بینند و درک می‌کنند. زمانی‌که والدین به‌صورت یک گروه خوب با هم کار می‌کنند، کودکان یاد می‌گیرند که چطور کارها را انجام دهند. البته اختلاف نظر بین زوجین طبیعی است، اما موضوع اصلی این است که والدین چطور با وجود اختلاف نظری که با یکدیگر دارند، مؤدب هستند و به یکدیگر احترام می‌گذارند. به‌این‌ترتیب، فرزندان یاد می‌گیرند که چطور با مدیریت درست مسائل را حل کنند.

پدر و نقش او در تربیت کودکان و ایجاد رابطه خوب با آنان بسیار تاثیرگذار است

برخی تحقیقات نشان می‌دهند والدینی که به‌دلیل روابط ضعیف‌شان دچار پریشانی، افسردگی و ناراحتی هستند، وظایف خود را در رابطه با فرزندان به‌خوبی انجام نمی‌دهند. به همین دلیل نوجوانان آنها نیز رفتار مناسبی نخواهد داشت. روانشناسان هنگام بررسی سوابق خشونت نوجوانان دریافتند نوجوانانی که والدین آنها مرتکب خشونت‌های خانگی می‌شوند، بیشتر در روابط پرخطر قرار دارند.

از سوی دیگر، روابط زناشویی مناسب و رفتارهای حمایتی پدر از مادر می‌تواند تأثیر مثبتی در رشد کودکان داشته باشد. براساس گزارش‌ها، فرزندان مادرانی که از روابط زناشویی خود و نوع رفتار پدر رضایت دارند، از نظر روانی در شرایط بهتری هستند.

 

تفاوت رابطه‌ی پدر و پسر با رابطه‌ی پدر و دختر

روابط پدر با فرزندان تفاوت‌های بسیاری دارد. عوامل زیادی مثل سن پدر یا تعداد اعضای خانواده می‌تواند در این رابطه نقش داشته باشد. برای مثال ممکن است بعضی از پدران برای دختران‌شان که در سنین نوجوانی هستند بسیار سخت‌گیر باشند. همچنین ممکن است پدر، در اینکه چطور دخترش روابط عاطفی آینده‌اش را مدیریت کند نقش سازنده‌ای داشته باشند.

نقش پدر در تربیت فرزندان دختر و پسر متفاوت است

در دوران نوجوانی بعضی از پسرها دوست دارند که مردانگی خودشان را نشان دهند، البته باز هم پدرها و پسرها می‌توانند رابطه‌ی دوستانه برقرار کنند. رابطه‌ی پدر با فرزندان انواع مختلفی دارد و فقط به یک نوع ختم نمی‌شود.

فرزندان با چه روش‌هایی می‌توانند علاقه‌ی خود را به پدرشان بیان کنند؟

پدرها باید همان رفتار محبت‌آمیزی را که با همسران‌شان دارند، با فرزندان‌شان نیز داشته باشند و به صحبت‌های آنها گوش دهند. هنگامی‌که کودکان چیزی را با خلاقیت خودشان می‌سازند و به پدرشان هدیه می‌دهند، یا حتی برای او یک یادداشت می‌نویسند و به او می‌گویند «پدر من همیشه شما را دوست دارم»، پدر باید عکس‌العمل مناسبی نشان دهد.

تأثیر و قدرت کلمات را دست‌کم نگیرید، استفاده از کلمات محبت آمیز بسیار مهم است. بعضی از مردان از بیان محبت خود به‌خصوص به پسران‌شان، خودداری می‌کنند. درنتیجه پسران آنها هم نمی‌توانند به صورت مستقیم به پدرشان ابراز علاقه کنند. این ابراز علاقه می‌تواند شامل محبت کلامی یا فیزیکی باشد.

برای نوجوانان عصر جدید، استفاده از متن‌ها و ایمیل بسیار مفید است و همین که محتوای آن نشان دهد «به فکر شما هستم» بسیار خوب است. شاید برای شما اهمیت زیادی نداشته باشد، اما پدرها این ارتباط را دوست دارند. به‌خصوص زمانی که روابط مشترک در خانه وجود ندارد، این کار می‌تواند زمینه‌ای برای ایجاد رابطه‌ی مناسب پدر و فرزندی باشد.

 

نظر شما درباره نقش پدر در تربیت کودکان چیست؟ حتما اگر نظر یا تجربه‌ای در این زمینه دارید زیر همین پست با والدین دیگر به اشتراک بگذارید.

تصویر مقاله چگونه یک کودک با شخصیت تربیت کنیم

چگونه کودک با شخصیت تربیت کنیم

تربیت یک کودک با شخصیت خردسال آن‌قدر‌ها هم که به نظر می‌رسد ترسناک نیست! دکتر شارون هال (Sharon K. Hall) نویسنده‌ کتاب «پرورش کودکان در قرن ۲۱» می‌گوید: «اگر شما وقتی فرزندان‌تان هنوز نوپا هستند، انتظارات‌تان را به روشنی مشخص کنید، این توقعات در آنها نهادینه می‌شود و از آن به بعد خودشان هم همین‌ توقعات را از خودشان خواهند داشت». به بیان دیگر چون کودکان به‌طور طبیعی تمایل به خوشحال کردن پدر و مادر دارند، سعی می‌کنند همان‌طوری که شما به آنها یاد داده‌اید، رفتار کنند. کارشناسان می‌گویند کودکان از همان ۱۸ ماهگی رفتارهای همدلانه دارند و به انتظارات والدین‌شان پاسخ می‌دهند. نکاتی که در ادامه اشاره خواهم کرد، یاری‌تان می‌کند کودکی پرورش دهید که خودش بداند چطور رفتار کند.

بخش اول: قوانین ثابت و قابل احترامی تعیین کنید

بچه‌ها معمولا فکر می‌کنند هرکاری که دل‌شان می‌خواهد، باید انجام بدهند. اگر هم چیزی خلاف میل‌شان باشد گریه می‌کنند، جیغ می‌زنند و یا با پرتاب کردن وسایل، اوقات‌تلخی می‌کنند. از این رو تربیت یک کودک با شخصیت به نظر ساده نیست. اما هال رونکل (Hal Runkel) درمانگر خانواده اعتقاد دارد وقتی کودک درک کند که مرزهای تعریف‌شده‌ای وجود دارد، یاد می‌گیرد که خودش را با شرایط وفق بدهد و به محدودیت‌ها احترام بگذارد.

قوانین ثابت در تربیت یک کودک با شخصیت بسیار کمک کننده است

۱. اگر ممکن است علت را توضیح دهید

البته لازم نیست برای تمام کارهایی که از فرزندتان می‌خواهید یا قوانینی که برای او وضع کرده‌اید، توضیحات جامع و کاملی به او بدهید. اما اگر بداند دلایل قانع‌کننده‌ای وجود دارد، کمتر لجبازی می‌کند. مثلا اگر قرار گذاشته‌اید که سر ساعت ۱۰ به رختخواب برود، به او بگویید این کار لازم است چون بدن او را سالم نگه می‌دارد و فردا صبح برای مدرسه راحت‌تر بلند می‌شود. یا اگر به او می‌گویید اسباب‌بازی‌ هایش را جمع کند، دلیلش این است که دفعه‌ی بعد که خواست بازی کند، دنبال‌شان نگردد.

۲. از کودک تعریف کنید تا یک کودک با شخصیت شود

هر زمان که کودک از قوانین پیروی کرد یا کار مثبتی انجام داد، از او تعریف و قدردانی کنید زیرا مانند یک کودک با شخصیت رفتار کرده است. دکتر لری کوئنیگ (Larry J. Koenig) نویسنده‌ی کتاب «تربیت هوشمندانه» می‌گوید: وقتی کودک تختش را مرتب می‌کند یا اجازه می‌دهد خواهرش با اسباب‌بازی‌هایش بازی کند، حتما این رفتارش را تمجید کنید. به او بگویید: «چه پسر بزرگی دارم که خودش تختشو مرتب می‌کنه و کاراشو خودش انجام میده. یا چه پسر گلی دارم که اسباب بازی‌هاش رو به خواهرش میده.»

۳. خودتان هم قوانین را رعایت کنید

همان طور که از کودکمان انتظار داریم تا یک کودک با شخصیت باشد و قوانین را رعایت کند، خودمان هم باید اینگونه باشیم. جودی آرنال (Judy Arnall) نویسنده‌ی کتاب «تربیت بدون نگرانی» می‌گوید: «کودک باید ببیند که خودتان هم قوانین را رعایت می‌کنید. وقتی از کار برمی‌گردید لباس‌هایتان را آویزان کنید، ظرف‌های کثیف را داخل سینک بگذارید. بچه‌ها زمانی درست رفتار می‌کنند که ببینند شما هم به قوانین خودتان احترام می‌گذارید.»

۴. وجدان کودک را پرورش بدهید

اگر کودک‌تان به خاطر سرپیچی از قوانین شما احساس بدی داشت، سعی کنید این حس بد او را به حداقل برسانید. البته کمی حس گناه برای کودک لازم است؛ چون باید بتواند درست و غلط را تشخیص بدهد و سعی کند در مسیر درست حرکت کند. در این مواقع به کودک بگویید: «می‌دونم ناراحتی اما همه‌ی ما ممکنه اشتباه می‌کنیم، فقط باید حواس‌مون باشه دفعه‌ی بعد کار درست رو انجام بدیم.»

بخش دوم: مهارت‌های حل مسئله را یادش بدهید

اگر می خواهیم یک کودک با شخصیت داشته باشیم باید بدانیم که یکی از بزرگترین دلایل رفتارهای بد کودکان، احساس ناتوانی و ناامیدی آنهاست. زمانی‌ که کودکان ابزارهای مورد نیاز برای حل مسائل خودشان را داشته باشند، بهتر رفتار می‌کنند چون در این صورت خود را توانمند دیده و بهتر عمل کرده و بیشتر مراقب خود هستند و به قول معروف کمتر صدای شما را در می‌آورند!

کودک تلاش می‌کند تا مساله‌اش که بستن بند کفش است را خود حل کند

۱. به کودک اجازه‌ی تصمیم‌گیری بدهید

درست است که فرزندتان کوچک است، اما به او فرصت انتخاب دهید. از او بپرسید: «دلت می‌خواد کدوم لباست رو برای خواب بپوشی؟»، «برای زنگ تفریحت چه چیزی دوست داری برات بذارم؟»، اگر کودک بتواند این تصمیمات کوچک را بگیرد امور دیگر را بهتر اداره می‌کند، مثلا اگر با خواهرش دچار مشکل شود، کمتر از کارهای او شکایت کرده و تلاش می‌کند راه درست را پیدا کند.

۲. کودک را تشویق کنید تا دوباره سعی کند

من و شما می‌دانیم اگر همه‌ی کارهای کودک را خودمان انجام بدهیم، خب همه‌چیز سریع‌تر پیش می‌رود؛ اما مهم این است که به کودک، مخصوصا کودک پیش‌دبستانی زمان کافی بدهیم تا خودش از پس کارهایش بربیاید. دکتر دونا جنت (Donna M. Genett) نویسنده‌ی کتاب «به کودکان کمک کنید کارهایشان را در خانه و مدسه درست انجام بدهند»، می‌گوید: «بگذارید کودک خودش بند کفش‌هایش را ببندد حتی اگر مجبور باشید کمی بیشتر منتظر بمانید. اجازه بدهید خودش اسباب‌بازی‌هایش را جمع و جور کند یا حتی جوراب‌هایش را درون ماشین لباسشویی بگذارد.»

۳. طوری کودک‌تان را تربیت کنید که درباره‌ی هرچیزی، همه‌ی جوانب را در نظر بگیرد

مهارت‌های شناختی کودک برای به چالش کشیدن خودش را تقویت کنید. مثلا وقتی درباره‌ی اینکه چگونه باید کاری را به انجام برساند از شما سؤال می‌کند، جوابش را با سؤال بدهید. مثلا بگویید: «خودت فکر می‌کنی باید چیکار کنی؟» با این سؤال اعتماد به نفس او را بالا می‌برید و کمک می‌کنید درباره‌ی مسائل، عمیق‌تر تفکر کند و نگرش درستی داشته باشد.

بخش سوم: کمک کنید کودک‌تان صبر کردن را تمرین کند تا یک کودک با شخصیت شود

هیچ‌کس از انتظار خوشش نمی‌آید، مخصوصا کودکان و نوجوان‌ها؛ چون ساختار تکاملی و عصبی آنها به گونه‌ای است که علاقه دارند زودتر از همه‌چیز سر در بیاورند. بهتر است وقتی کودک نوپاست به او صبر و شکیبایی بیاموزیم تا یک کودک با شخصیت شود. ممکن است کمی سخت باشد و کودک مقاومت کند یا ناراحت شود اما این کار به او کمک می‌کند در آینده بتواند راحت‌تر با مسائل روبه‌رو شود و صبر کردن برایش سخت نباشد و البته اگر قرار بود برای چیزی یا کاری صبر کند، رفتارهای ناخوشایندی نداشته باشد.

باید کودکان را تشویق کنیم تا برای رسیدن به هدف بارها تلاش کنند

۱. بگذارید انتظار بکشد

هرچیزی را خواست، بلافاصله به او ندهید! دکتر اوسیت (Dr. Osit) در این زمینه می‌گوید: «اجازه بدهید فرزندتان احساس ناخوشایند انتظار را تجربه کند؛ چون این یک تغییر بزرگ و مهم است». در واقع شما به فرزندتان کمک می‌کنید تا یاد بگیرد که چگونه بی‌صبری خودش را مدیریت کند و یک کودک با شخصیت باشد.

۲. به کودک‌تان درباره‌ی احساساتش بگویید

کودک وقتی منتظر می‌ماند، نمی‌تواند احساس سرخوردگی‌ و یأس خود را بیان کند! اما شما می‌توانید برای احساسات مختلف او اسمی بگذارید و کمکش کنید آنها را به زبان بیاورد. از طرفی وقتی موفق شد برای چیزی صبر کند، تشویقش کنید. اگر کودک پیش‌دبستانی شما توانست در برابر چیزی صبوری به خرج دهد، به او بگویید: «می‌دونم که انتظار کار خیلی سختیه اما تو از پسش براومدی و این خیلی خوبه. تو صبر کردی». نظر دکتر بروکس در این مورد این است که اگر شما برای صبر فرزندتان ارزش قائل شوید، او ترغیب می‌شود بیشتر تلاش کند و به اندازه‌ی کافی صبر کند تا به نتیجه برسد.

۳. کودک‌تان را در اموری که نیاز به صبر دارد، مشارکت دهید

کودکان را به کارهایی که فورا نتیجه نمی‌دهند و زمان می‌برند تا به ثمر برسند، تشویق کنید. مثلا از او بخواهید با لگوهایش یک سازه‌ی متفاوت و کمی پیچیده‌تر بسازد، برایش بذر گل بخرید و از او بخواهید همراه شما بذر گل بکارد و از آن مراقبت کند تا سبز شود. مطمئن شوید که کودک مدام با انواع گجت‌ها و بازی‌های کامپیوتری که فقط با فشار یک دکمه جواب می‌گیرد، سرگرم نیست!

بخش چهارم: روی «همدلی» زیاد تأکید کنید تا یک کودک با شخصیت داشته باشید

تا به حال چندبار وقتی کودک‌تان اسباب‌بازی‌اش را با دوست یا خواهرش شریک شده است، کار او را پررنگ جلوه داده‌اید؟ دکتر استیون کورتیس (Steven E. Curtis) می‌گوید: «آدم‌ها با این ذهنیت بزرگ می‌شوند که تمام دنیا حول محور خودشان می‌چرخد پس از همان کودکی یادشان بدهید که همه‌ی آدم‌ها احساس دارند، می‌فهمند و عواطف سایرین هم مهم است! اگر کودک این‌گونه رشد کند، کمتر احتمال دارد که در آینده با دیگران بد رفتار کند یا به آنها آسیب برساند.»

کودک با شخصیت آموخته است که با دیگران همدردی نماید

۱. از مهربانی‌های فرزندتان قدردانی کنید

لیزا هارون (Lisa Aaron) روان‌شناس کودک اعتقاد دارد بهتر است فرصت‌های طبیعی را برای آموزش همدلی به کودک از دست ندهیم. او می‌گوید: «وقتی می‌بینید کودک‌تان نسبت به دیگری باملاحظه رفتار می‌کند، شما هم به این رفتارش پروبال بدهید. مثلا اگر دیدید روی عروسکش پتو انداخته است، بگویید: «چه کار خوبی کردی، هوا سرد شده ممکن بود سرما بخوره.»

۲. به جای توضیح دادن، از او سؤال کنید

شما نمی‌توانید به یک کودک خردسال، همدلی را توضیح دهید. بچه‌ها در شرایطی نیستند که به سخنرانی دیگران گوش بدهند. کاری که باید بکنید این است: کمک کنید درباره‌ی احساسات دیگران فکر کنند. اگر از آنها سؤال کنید ذهن‌شان به‌کار می‌افتد و متوجه‌ی احساسات دیگران می‌شوند. مثلا وقتی کودک‌تان اجازه نمی‌دهد دوستش با عروسکش بازی کند از او بپرسید: «فکر می‌کنی دوستت چه حسی داشت وقتی نذاشتی به عروسکت دست بزنه؟»

۳. زبان بدن را به کودک‌تان یاد دهید

خودتان می‌دانید که حالات چهره و حرکات بدن احساسات آدم‌ها را بیان می‌کند. وقتی بتوانید این احساسات را درک کنید، همدلی‌تان بیشتر می‌شود. «دیدی وقتی شکلاتت رو با دوستت نصف کردی چقدر خوشحال شد؟ دیدی خندید؟ تو باعث شدی اون خوشحال بشه.» به موقع به او یادآوری کنید به حالات دیگران که بیان‌کننده‌ی احساس‌شان است، فکر کند. کودک ممکن است در ابتدا کاملا متوجه این رفتارها نشود اما کم‌کم درک خواهد کرد و می‌فهمد رفتار او چگونه می‌تواند دیگران را تحت تأثیر قرار دهد.

حرف آخر

هم من و هم شما می‌دانیم که یک شبه نمی‌توان یک کودک با شخصیت تربیت کرد و نظم و ترتیب را یادش داد. خیلی از اوقات ممکن است فرزندتان رفتار بدی داشته باشد، هرچقدر هم که شما سعی کرده باشید این اتفاق نیفتد. یادتان باشد که آنها فقط بچه هستند همین! پس فقط تلاش خود را در این زمینه ادامه دهید! دیر یا زود جواب می‌گیرید و کودک دلبندتان می‌آموزد حتی زمان‌هایی که شما حضور ندارید، درست رفتار کند.

 

شما برای تربیت کودک با شخصیت از چه شیوه‌ای استفاده می‌کنید؟ حتما اگر نظر یا تجربه‌ای در این زمینه دارید زیر همین پست با والدین دیگر به اشتراک بگذارید.

toy which is suitable for infants

اسباب بازی مناسب

اسباب بازی نوزادان از تولد تا ۶ ماهگی

نوزادان دوست دارند که به دیگران نگاه کنند و با چشم‌شان آنها را دنبال کنند. آنها به چهره‌ها و رنگ‌های روشن علاقه دارند. نوزادان حتی می‌توانند با کارهایی که با دست‌ها و پاهایشان انجام می‌دهند، شگفت‌زده شوند. سرشان را به سمت صداها بچرخانند، اشیاء را در دهان‌شان بگذارند. آنها تمایل دارند دست‌شان را به‌ سمت اسباب بازی یا سایر اشیاء دراز کنند. سپس آن را در دست نگه‌ دارند یا بمکند یا تکان دهند. از این رو  اسباب بازی نقش مهمی در رشد توانایی های ذهنی و جسمی نوزادان دارد.

 

تعدادی از اسباب بازی مناسب برای نوزادان و کودکان 6 ماهه

وسایلی که بتوانند با آنها صدا دربیاورند مانند جغجغه، زنگ‌های بزرگ، اسباب بازی‌های فشاری.
چیزهایی که بتوانند در دهان بگذارند مثلا اسباب بازی های نرم و مناسب لثه، عروسک‌های نرم.
توپ‌های نرم دارای فرورفتگی یا برجستگی مخصوص نوزادان (textured balls).
چیزهایی که بتوانند به آنها گوش دهند مثل سی دی شعرهای مهدکودک و نواهای لالایی.
چیزهایی که بتوانند به آنها نگاه کنند مانند تابلوها و تصاویری که نوزاد می‌تواند آنها را ببیند.

اسباب بازی نوزادان ۷ تا ۱۲ ماهه

نوزادان ۷ تا ۱۲ ماهه تحرک بیشتری نسبت به نوزادان کوچک‌تر دارند. این نوزادان معمولا از غلطیدن به نشستن و خزیدن می‌رسند. آنها نام خود و کلمات عمومی و رایج را می‌فهمند. می‌توانند قسمت‌های بدن را تشخیص بدهند. اشیاء را داخل ظروف بگذارند یا از آنها خارج کنند.

تعدادی از اسباب بازی های کودکان 7 تا 12 ماهه

چیزهای نرم و کم‌ارتفاعی که بتوانند روی آنها بخزند مثل بالش و پتو و مکعب های پارچه‌ای.
وسایلی برای نقش بازی کردن و ادا در آوردن مانند عروسک، ماشین‌های پلاستیکی و چوبی.
چیزهایی که می‌توان داخل چیزی انداخت و بیرون آورد مثل کاسه‌های پلاستیکی، مهره‌های بزرگ.
چیزهایی که با استفاده از آنها می‌توانند از عضلات اصلی خود استفاده کنند مثلا توپ‌های بزرگ، اسباب بازی‌های کشیدنی.

وسایل بازی کودکان یک‌ساله

کودکان یک ساله شروع به راه رفتن کرده‌ و به مراقبت بیشتری دارند. این کودکان حتی می‌توانند از پله‌ها نیز بالا بروند. آنها از شنیدن داستان‌ها لذت می‌برند. نخستین واژه‌هایشان را می‌گویند و می‌توانند در کنار سایر کودکان بازی کنند. آنها آزمایش و تجربه کردن را دوست دارند ولی بزرگ‌ترها باید به طور ویژه مراقب‌شان باشند.

وسایلی برای ساختن مثل بلوک‌های نرم و بزرگ و مکعب‌های چوبی.
کتاب‌های مقوایی دارای تصاویر یا عکس‌هایی ساده‌ اما بزرگ از اشیاء واقعی.
وسایلی برای رشد خلاقیت مانند ماژیک‌های درشت غیرسمّی و قابل شست‌وشو، مدادشمعی.
چیزهایی برای نقش بازی کردن مثل تلفن اسباب بازی، عروسک و تخت‌خواب عروسک، کالسکه‌ی نوزاد.
لوازم جانبی لباس مانند روسری و کیف، عروسک‌های دستی، حیوانات پارچه‌ای یا پلاستیکی و توپ‌های بزرگ.

اسباب بازی کودکان ۲ تا ۳ ساله

کودکان ۲ ساله به‌سرعت درحال یادیگری زبان هستند و تاحدی خطر را حس می‌کنند. باوجود این، آزمایش‌های فیزیکی زیادی انجام می‌دهند. مانند پریدن از بلندی، بالا رفتن، آویزان شدن از بازوهایشان، غلطیدن و چرخیدن و بازی‌های پرجست‌وخیز. آنها به‌خوبی می‌توانند دست‌ها و انگشتان خود را کنترل کنند و ور رفتن با اشیاء کوچک را دوست دارند.

وسایل اسباب بازی آشپزخانه مناسب برای کودکان 2 ساله

 لباس‌های مخصوص مشاغل مختلف، عروسک با ابزار و لوازم آن.
کتاب‌های تصویری با جزئیات بیشتری نسبت‌به کتاب‌های کودکان کوچک‌تر.
وسایل خانه‌ متناسب‌ با اندازه‌ی کودکان مثل وسایل بازی آشپزخانه، صندلی، میوه پلاستیکی.
وسایلی برای حل مسئله و معما مانند پازل‌های چوبی ۴ تا ۱۲ قطعه‌ای یا بلوک‌هایی که به هم متصل می‌شوند.
اشیائی که بتوان آنها را براساس اندازه، شکل یا رنگ دسته‌بندی کرد چیزهایی که قلاب، دکمه، سگک یا قفل دارند.
وسایلی برای مدل سازی و ساختن مانند انواع بلوک‌ها، ماشین‌های اسباب بازی کوچک‌تر، اسباب بازی‌های ساختنی.

اسباب بازی کودکان ۳ تا ۶ ساله

کودکان در سنین پیش‌دبستانی و مهدکودک معمولا زیاد حرف می‌زنند و سؤالات فراوانی می‌کنند. آنها می‌خواهند با دوستان خود بازی کنند و نمی‌خواهند بازنده باشند. آنها می‌توانند کارها را نوبتی انجام دهند و یک کودک با شخصیت باشند. در این سنین معمولا بازی های کودکان کمی متفاوت می‌شود و استفاده‌ مشترک چند کودک از یک اسباب بازی امکان‌پذیر است.

وسایلی برای حل مسئله و معما مانند پازل‌های دارای ۱۲ تا ۲۰ قطعه یا لگوها و بلوک‌هایی که به هم متصل می‌شوند.
مجموعه‌های بازی‌ که می‌توان آنها را براساس شکل، رنگ، اندازه و سایر ویژگی‌ها دسته‌بندی کرد.
وسایلی برای مدل سازی و ساختن مثل بلوک‌هایی برای ساختن با ساختارهای پیچیده.
مجموعه‌های آپارتمانی، غذاها، ظرفها و خوراکی‌های اسباب بازی و پلاستیکی.
لباس‌های مخصوص مشاغل مختلف و عروسک‌های خیمه شب بازی.
ابزار آلات اسباب بازی مثل پیچ و مهره و چکش و گیره پلاستیکی.

puppet which is suitable for children from 3 to 6 y

کتاب‌های تصویری با واژه‌ها و تصاویری که نسبت‌به کتاب‌های کودکان کوچکتر جزئیات بیشتری دارند.
وسایلی برای رشد و افزایش خلاقیت مثل مدادشمعی و ماژیک‌های بزرگ و کوچک، قلم‌موهای کوچک و بزرگ.
وسایل سواری مانند سه‌چرخه یا دوچرخه با پایه کمکی وسایلی با ارتفاع بلندتر که کودکان بتوانند از آنها بالا بروند.
رنگ‌های انگشتی، کاغذهای کوچک و بزرگ برای نقاشی و رنگ‌آمیزی کردن، قیچی‌هایی با اندازه‌ مناسب برای کودکان.
چیزهایی برای استفاده از عضلات بزرگ و کوچک آنها مثل توپ‌های بزرگ و کوچک برای لگد زدن و پرتاب کردن و گرفتن.
تخته‌ی وایت برد کوچک و بزرگ ابزارهای طراحی و مدل‌سازی، چسب و تکه‌های کاغذ و چوب، وسایل کاردستی و خمیربازی.
درصورت دسترسی به رایانه مانند برنامه‌های که کودک می‌تواند کاری انجام بدهد، یعنی برای کودک قابل‌درک هستند و او می‌تواند سرعت و مسیر نرم‌افزار را کنترل کند.

ایمنی در وسایل بازی کودکان

اسباب بازی ایمن وسیله‌ای است که طوری ساخته شده که هیچ قسمت تیز یا خرده و تراشه‌ای ندارد. به بدن کودک آسیبی نمی‌رساند. با رنگ‌های غیر سمی و بدون سرب رنگ شده است، شکستنی نیست و به‌ راحتی تمیز می‌شود. هم‌چنین برچسب روی اسباب بازی باید نشان دهد که آن اسباب بازی برای چه سنی توصیه شده است. به‌علاوه هنگام انتخاب اسباب بازی برای کودکان کمتر از ۳ سال به نکات زیر توجه داشته باشید:

  1. اسباب بازی قطعه یا تکه‌ های بسیار کوچک نداشته نباشد.
  2. از موادی باشد که به سادگی قابل شکستن و خورد شدن نباشد.

به‌یاد داشته باشید که فرسودگی‌ها و پارگی‌ها می‌توانند اسباب بازی‌ را به وسیله‌ای خطرناک تبدیل کنند.
بنابراین بهتر است والدین گاهی اوقات وسایل بازی کودکان را کنترل کنند و از سالم بودن آنها مطمئن شوند.

 

شما برای کودک خود چه اسباب بازی هایی تهیه می‌کنید؟ حتما اگر نظر یا تجربه‌ای در این زمینه دارید زیر همین پست با والدین دیگر به اشتراک بگذارید.